Birdies need to fly high in the sky ...

Om het einde van de zomervakantie te 'vieren' trok ik er met mijn kids alleen op uit naar Limburg, een midweekje weg naar een vakantiepark om nog eens goed te genieten van elkaar.

Het was een ontspannend en deugddoend weekje, maar ook super vermoeiend. 

Dus toen we huiswaarts reden besloot ik een tussenstop te houden bij Stoff (Geel) om eens even te snuisteren. Aangezien dochterlief in slaap gevallen was in de auto en zoonlief met zijn neefje druk op de iPad aan het spelen was, mocht ik alleen in de winkel rondsnuisteren.

Voor de kriticasters onder ons, de ramen stonden open, ze hadden water en een koek, en bovendien een telefoon bij de hand zodat ze meteen konden bellen als er wat was, en ik stond letterlijk aan de deur van de winkel geparkeerd ... :)

In de winkel was ik op slag verliefd op een stofje voor de kleine meid, ik wist ook meteen zeker dat het een kleedje zou worden. Alleen wist ik dus niet meteen welk ...

Toen ik dan begin September de nieuwe editie van La Maison Victor in handen kreeg, vielen de puzzelstukjes op zijn plaats.
Ik was namelijk meteen verkocht aan de Birdie jurk die erin stond.
Waar ik echter niet zo dol op was, waren de 2 kleuren waar mee gewerkt werd.
Aangezien dit stofje al meer dan kleurrijk genoeg is, besloot ik het in 1 kleur te gaan maken.
En dus gingen we aan de slag :

Ik begon vol goede moed, en het kleedje zelf zat behoorlijk snel in elkaar, het was niet zo moeilijk en ik was blij dat het zo vlot ging.
De vreugde verdween echter snel toen ik een eerste pasbeurt inlaste ... Ik had meteen door dat het een kleedje ging worden dat veel te groot was voor mijn meisje, en dus deze winter niet meer gedragen zou kunnen worden ... Wat was dat een teleurstelling.

Dus ging de hele handel in een enveloppe en werd het aan de kant geschoven.

MAAR, ik was toch zo verliefd op het stofje, en eigenlijk echt wel benieuwd naar wat het zou geven.
En zo ging ik afgelopen week toch terug aan de slag.
Ik ging woensdagnamiddag nog even 'snel' de laatste dingen afwerken :
mouwen inzetten en beleg inzetten.
Piece of cake zou je denken he ... Wel dat was het niet!
De mouwen gingen vlot, daar had ik juist voor gevreesd, maar dat ging perfect.
Eerst netjes beide exemplaren ingedriegd zodat de rimpeltjes wat gelijk zaten, dan gekeerd en gekeken of het wel degelijk goed zat en tenslotte vast gezet. Gelukt!
Reuze fier dat die mouwen zo goed gingen begon ik dan vol goeie moed aan het beleg ...
Wat een gepruts werd dat zeg ?! Dat beleg was zo klein, en zo nipt ...
Na veel gevloek en gewriemel kreeg ik het er dan toch in, anderhalf uur later ...

En toen was het klaar !
Zoals gevreesd was het kleed maar liefst 20 cm te lang, en de mouwen die 3/4 hadden moeten zijn waren ook lange mouwen geworden ...
Het hele omzomen en zorgen dat alles mooi uitkwam met de plooi wanneer ik er een groot stuk zou afknippen zag ik in alle eerlijkheid niet zitten en dus schakelde ik hulplijn mama in.
We maakten het kleedje korter, de mouwtjes juist wat langer (lange mouwen zijn altijd handig in de winter!), en zo raakte het kleedje alsnog klaar, 1 maand na de start!

Toen ik het afgewerkte exemplaar dan zag liggen twijfelde ik nog steeds, 

het had vond ik toen, wat teveel pyjama gehalte.
Maar ik besloot het een kans te geven, zocht een leuke kous uit, de laarsjes erbij ...
En toen werd ik verliefd !
Mijn kleine meisje stond er beeldig mee, en ze vond het zelf ook een geweldig jurkje.
Ze draaide, sprong, huppelde ... Ze was echt een blij vogeltje geworden :)

De fotoshoot ging dan weer wat moeilijker, maar we doen het met wat we hebben:

Een herfstjurkje voor mijn Fleurige prinsesje

Enige tijd geleden vertelde ik al dat ik halsoverkop verliefd

geworden was op een stofje ...
Zoveel tijd later lag dat prachtige stofje echter nog steeds in de kast,

te wachten op een eindbestemming.

Dus ging ik even nadenken, en kwam tot de conclusie dat het een ideaal stofje was voor een simpel jurkje. Het bovenstukje uit SVDHZ en een rimpelrokje eraan.

Een vertrouwd patroon, dus ik zag er geen problemen in.

Alles verliep vlotjes, en zelfs de blinde rits werd deze keer ook écht blind.

Je ziet ze gewoon niet zitten in het kleedje!

Enkel het toenaaien onder de rits blijft nog steeds een uitdaging.

Maar het kleedje is dus af, en werd goedgekeurd door dochter en manlief :)

Het moet niet altijd moeilijk zijn he!

Een kraamcadeau voor Sep!

Vrijdagavond kregen we het heuglijke nieuws dat vrienden van ons

hun 2de kindje geboren was.
Een wolk van een jongetje met de naam Sep.

Aangezien we het best druk hebben gaan wij graag de dagen erop al op bezoek in het moederhuis zodat we de kleine spruit zeker gezien hebben voor hij begint te kruipen :)

Nu, het probleem was dat onze vrienden geen geboortelijst hadden aangelegd ... en ik ben geen bonnenmadam, want bij geboortes horen voor mij écht cadeautjes.

Tijd dus om de angst voor kraamcadeautjes te overwinnen! En een reden om eens een bezoekje te brengen aan Stoffen Van Leuven (grote winkel, voor mij wat onoverzichtelijk en duur).
Er werd een stofje gekozen met veel blauw en vrolijke vogeltjes, voor mij een ideaal stofje voor een schattig baby jongetje.

En dus gingen we aan de slag, zaterdagnamiddag om half 4, want zondag om 14u moest het klaar zijn

We begonnen met een dekentje, ik bracht een heerlijk fleece dekentje mee dat ik zou combineren met het katoentje. Ik dacht: oké, dit wordt een makkie en we gaan dit eens snel fixen.

Niets bleek minder waar, de paspel eraan krijgen was al een ware uitdaging.
En dan bleek ook nog eens dat die fleece bij het aanstikken totaal niet bleef liggen.
Plots was mijn stuk fleece groter dan mijn stuk katoen,

terwijl ze voor het stikken allebei even groot waren ...

Er werd dus wat afgevloekt (ja alweer, ik weet het!)

Maar na veel bloed, zweet en tranen kreeg ik dit prachtige dekentje :



Tijd voor de volgende stap : een luierzakje!
Ik haalde er de blog van Mme ZsaZsa bij, tekende alles netjes op papier,
knipte mijn stofje, zette alles aan elkaar en kreeg er zelfs proper het biais aan.
Ik was meteen weg van het resultaat:

We waren best wel al enkele uurtjes verder, maar ik was nog niet bereid om te stoppen die avond, dus begon ik aan het volgende :
een knisperdoekje met friemel lintjes.
Na wat gespeur op google vond ik een handige uitleg waarmee ik aan de slag ging.
We deden ook een zakje chips open, want ik had een papiertje nodig.
En die chips konden we natuurlijk niet verloren laten gaan :)
Een badhanddoek werd zorgvuldig verknipt en we gingen aan de slag.
Niet zo simpel, want 2 lagen katoen en 2 lagen badstof op elkaar ...

toch net wat teveel voor mijn kleine povere naaimachientje!

Alweer wou ik niet afgeven en na opnieuw wat gevloek kreeg ik het toch voor mekaar:

Voor die namiddag/avond was het wel genoeg geweest.

We maakten ons klaar om het vaderschap te gaan vieren :)

En zondagochtend om 9u waren we alweer aan de slag!

De stof voor de slabbetjes werd geknipt, 2x katoen en 1x badstof.
Alles werd netjes aan elkaar bevestigd, gekeerd en gestreken.
De velcro werd toegevoegd en ook dit was klaar :

En dan dachten we, oké, nog 1 snel en makkelijk projectje kan er nog wel bij.
Een zacht speelballetje volgens een beschrijving van Veritas ...
Man, dat was dus alles behalve makkelijk !!!
Uiteindelijk is het een poef geworden ipv een balletje,
wel met een leuk belletje erin, maar niet echt rond van vorm.
Maar het blijft toch een leuk extraatje :)

Et voilà, het was een hele klus maar na 7u zwoegen en zweten had ik een (in mijn ogen) volwaardig kraamcadeau samen gesteld, dat ik met een bang hartje kon afgeven.

Waarom een bang hartje ?
Je weet nooit of het naar waarde geschat zal worden ...
Maar ze waren dolenthousiast en leken écht oprecht blij met hun cadeau!
En ik was uiteraard fier op mezelf, alweer heel wat bijgeleerd !!